De wereld en de Oogappel

Voor een kleine tachtig mensen koken is niet eenvoudig, laat staan dat het gebeurt samen met wat mama’s en een sous-chef die grote groepen niet gewend is. Dat maakt een chef-kok behoorlijk nerveus. Maar. Het ging heel erg goed en was ook enorm gezellig, iets te druk, in de keuken. Die eigenlijk heel groot is.

Bij de Oogappel, de school vlakbij mijn huis, werd er veel gedaan voor hun wereld-project en uit allerlei landen moesten er grechten op tafel komen, die ouders en grootouders, en natuurlijk de kinderen, konden proberen. Uit Ghana, Sri Lanka, Marrokko, Italie, Midden Amerika, Griekenland en Irak kwamen de gerechten en het was een waar festijn van smaak, geur, kleur en vorm die avond. Echt zalig om met mensen uit sommige van die landen te mogen koken, heel leerzaam voor de Guerrilla chef en het zal de komende weken uit de suggesties ook wel blijken.

Het zwaarste was om op de kap te zitten van de sous-chef voor me, want ze had nog nooit voor grote groepen eten gemaakt. Hoeveelheden veranderen, aandacht is snel verstrooid, het is niet eenvoudig geweest voor haar. We hebben ook de avond geëvalueerd en ik heb haar meegegeven dat het wat tijd kost om aan de Guerrilla methode te wennen en dat je een knop om moet draaien, adapteren, reageren, snel moet zijn. Het gaat wel goed komen, als team werkte het zeer plezant.

Het eten was zo goed bevallen dat we vrij veel aandacht hebben gekregen van de bezoekers en er zullen veel opdrachten uit volgen. Binnenkort sta ik op tweede kerstdag te koken in een centrum voor daklozen, niet zozeer voor de prestige, eerder omdat mijn hart dat wil. Op de school zullen er enkele workshops volgen om kinderen wat meer bij vers en goed eten te betrekken en diverse ouders gaven al aan dat dit een goed idee was. Andere ouders zagen het voordeel in van Guerrilla Kitchen en wilden ons inhuren voor een etentje thuis.

Eindelijk. Dit gaat op iets lijken en er beginnen doelen behaald te worden zeer ver binnen de geschatte tijd. Maar vooral de doelen zijn belangrijk: gezond, goed, Gents. Een bewustwording van het lokale, van het zuivere, gewoon die dingen die men als ongemakkelijk, tijdsrovend of simpelweg raar beschouwt en dat dus niet zijn. Een nieuwe logica. En nu weten meer kinderen ervan, wat goed is. Die zullen eerder gaan koken en fastfood weigeren. Zelf maken boven die fabrieksrommel stellen.

En dat alleen al maakt me zeer content. Tot een volgende.

PS

Juf Lut is een coole die het vuur aan de schenen heeft gelegd, maar ons wel een uitdaging heeft gegeven die we met een ferme glans hebben behaald. Ik zou zeggen 8 op 10.

Geef een reactie